Αρχική > φωτογραφιες, απεργία χαλυβουργιας, γυναίκα, εργαζομενοι > 8 του Μάρτη: Η στάση των γυναικών των χαλυβουργών τιμούν τη μέρα όπως τις αξίζει, όχι μια μέρα, αλλά 120 μέρες απεργίας!

8 του Μάρτη: Η στάση των γυναικών των χαλυβουργών τιμούν τη μέρα όπως τις αξίζει, όχι μια μέρα, αλλά 120 μέρες απεργίας!

Σκεφτήκαμε τι θα γράψουμε στο blog για τη μέρα της γυναίκας και σαν να είχαμε συμφωνήσει από πριν είπαμε όλοι για τις γυναίκες των απεργών χαλυβουργών. Η στάση τους, η συγκρότηση του αγώνα τους δίπλα στους απεργούς, μπροστά όταν και όπου χρειαστεί δίνουν μαθήματα αγώνα και ζωής σε όλες τις γυναίκες.

«Οι χαλυβουργοί σήκωσαν το κεφάλι και σε μας αρμόζει να σταθούμε δίπλα τους. Ανοίξανε όχι δρόμο, αλλά λεωφόρο ολόκληρη και τώρα πρέπει να τη διαβούμε όλοι», δηλώνουν με θάρρος και αποφασισμένες να σταθούν με το κεφάλι ψηλά.(σύσκεψη της Κυριακής)

Αντιγράφουμε παλιότερο ρεπορτάζ της Μαρίνας Σιώζου στο εθνος:

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ ΔΙΝΟΥΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟΥ-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ!!

Βρίσκονται πίσω από τους εργάτες της Χαλυβουργίας Ελλάδας και ενωμένες προσπαθούν να κρατήσουν όρθια τα ρημαγμένα νοικοκυριά τους.
«Εχω την τιμή να είμαι σύζυγος χαλυβουργού. Ενός απεργού που αγωνίζεται μαζί με τους συναδέλφους του 70 μέρες τώρα, μπροστά στις πύλες του εργοστασίου. Αισθανόμαστε ιδιαίτερη περηφάνια που οι δικοί μας σύντροφοι επέλεξαν τον δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας. Επέλεξαν τον αγώνα για να υπερασπιστούν το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας. Αυτός είναι και ο λόγος που συγκροτήσαμε την Επιτροπή Γυναικών Χαλυβουργών, που στόχο έχει να στηρίξει τον αγώνα τους και να τους δώσει κουράγιο να συνεχίσουν».

Στα λόγια αυτά της Μαρίας Δελλή, συζύγου απεργού και προέδρου της Επιτροπής, συμπυκνώνεται η ακλόνητη πεποίθησή τους για τον δίκαιο του αγώνα των ανθρώπων τους και η άνευ όρων στήριξη των κινητοποιήσεών τους.
Η Μαρία Δελλή, η Γαρυφαλλιά Μαντά, η Αναστασία Μυγδαλιά και η Μαρία Παπαμάρκου είναι ορισμένες από τις γυναίκες των απεργών χαλυβουργών που μίλησαν στο «Εθνος της Κυριακής» για τον αγώνα που δίνουν πλέον καθημερινά και οι ίδιες δίπλα στους συζύγους τους.Η παραμονή τους στον προαύλιο χώρο του εργοστασίου, ακόμη και τις γιορτές, το έχει καταστήσει δεύτερο σπίτι τους. Δεκάδες πανό συμπαράστασης στα κάγκελα και τους απεργούς γύρω από τα βαρέλια με τη φωτιά για να ζεσταίνονται από το κρύο και τις βροχές είναι η εικόνα που αντικρίζει κανείς με το που πλησιάζει τις πύλες του εργοστασίου της Χαλυβουργίας Ελλάδας στον Ασπρόπυργο.
Εκατοντάδες είναι τα μηνύματα αλληλεγγύης και συμπαράστασης από τον κόσμο, από συλλόγους, συνδικάτα, μέχρι και από το εξωτερικό, όπως Χιλή, Περού, Αργεντινή, Φιλιππίνες και Ρωσία.«Πολλές από εμάς μπήκαμε μέσα στο εργοστάσιο για πρώτη φορά και νιώσαμε δέος βλέποντας τις συνθήκες εργασίας», μας εξηγεί η Μαρία Δελλή. «Στις οικογένειες υπάρχουν μεγάλες ανάγκες, που έτσι κι αλλιώς δεν τα έβγαζαν πέρα με 800 ή 1.500 ευρώ μισθούς, για όποιον έχει πάνω από 28 χρόνια στην εταιρεία. Τίποτα δεν ήταν εύκολο στη ζωή μας, τίποτα δεν μας χαρίστηκε, ό,τι έχουμε το αποκτήσαμε με κόπο και πολλή δουλειά. Κάποιες από εμάς είμαστε άνεργες ή εργαζόμαστε για ψίχουλα.
Από την εταιρεία έρχονται στα σπίτια μας, μας απειλούν με την απόλυση των συζύγων μας για να τους πιέσουμε και να σπάσουν την απεργία. Με 500 ευρώ δεν μπορούμε να ζήσουμε! Τα παιδιά μας είναι περήφανα για τους πατεράδες τους. Παίρνουν μαθήματα ζωής», προσθέτει η ίδια.
Με το κεφάλι ψηλά
Κατά την επίσκεψή μας στο εργοστάσιο συναντήσαμε και την 34χρονη Γαρυφαλλιά Μαντά, μητέρα 6 παιδιών, που ο σύζυγός της εργάζεται στη Χαλυβουργία πάνω από 13 χρόνια. «Αντέχεις;» τη ρωτάμε και η ίδια απαντά χαμογελώντας: «Στέκομαι όρθια με το κεφάλι ψηλά, δίπλα στον άντρα μου. Αν αντέχει αυτός, πρέπει να ατσαλωθούμε και εμείς. Σε σπίτι με ενοίκιο μένουμε, δεν εργάζομαι, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Με έξι παιδιά ανήλικα δεν είναι εύκολα τα πράγματα, οι υποχρεώσεις είναι πάρα πολλές, ωστόσο τα παιδιά θαυμάζουν τον πατέρα τους και έχουν καταλάβει ότι δεν νικά εκείνος που έχει δίκιο, αλλά αυτός που παλεύει γι’ αυτό. Για μένα όλοι οι απεργοί είναι ήρωες».

Καθοριστικής σημασίας έχει αποδειχτεί η συγκρότηση της Επιτροπής Γυναικών Χαλυβουργών, καθώς, εκτός ότι έχει συσπειρώσει τις οικογένειες των απεργών, σύμφωνα με την 38χρονη Μαρία Παπαμάρκου, μητέρα 4 παιδιών, δίνει και πρακτικές λύσεις: «Πηγαίνουμε στους δήμους, στα φροντιστήρια, στους σπιτονοικοκύρηδες ζητώντας, στο πλαίσιο της αλληλεγγύης, να μην πληρωθούν.
Θυμάμαι ότι τις πρώτες δέκα μέρες της απεργίας είχα λυγίσει. Ελεγα, στον σύζυγό μου, Γιώργο, ότι δεν θα τα βγάλουμε πέρα γιατί σκεφτόμουν ότι μόνο αυτός εργάζεται αυτήν τη στιγμή. Σπίτι δικό μας δεν έχουμε, ο πατέρας μου μάς φιλοξενεί, τα παιδιά είναι πολύ μικρά.
Ενιωθα τρομερή απόγνωση, αλλά βλέποντας όλον αυτόν τον κόσμο να στηρίζει τον αγώνα των συζύγων μας, δίνοντας χρήματα από το υστέρημά του, τρόφιμα, ψηφίσματα συμπαράστασης, πείσμωσα. Εδώ που φτάσαμε, δεν έχει γυρισμό για μας. Είμαστε δίπλα τους και παίρνουμε δύναμη από τη δύναμή τους!»
Μαρίνα Ζιώζιου
marina@pegasus.gr

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: