Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 2012

ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΘΥΜΑ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2012, στην στάση Μπότσαρη, παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο ο 12χρονος μαθητής της πρώτης Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης, Πρωτόγερος Γεώργιος.
Το ατύχημα συνέβη στις 16.00 μ.μ. κατά την επιστροφή του από το σχολείο, την στιγμή που αποβιβαζόταν από το λεωφορείο της αστικής συγκοινωνίας (ΟΑΣΘ).
Ο μαθητής, όπως μας ενημέρωσε ο γονέας του, μεταφέρθηκε με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και θλαστικά τραύματα στα πόδια και στα χέρια, στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου, στην παιδοχειρουργική κλινική, όπου και νοσηλεύεται.
Σύμφωνα με πληροφορίες από τους θεράποντες ιατρούς, η υγεία του 12χρονου βελτιώνεται καθημερινά και δεν διατρέχει κίνδυνο η ζωή του.
Ως Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, για πολλοστή φορά, απευθυνόμαστε στους “αρμόδιους”, που ολιγώρησαν στην επίλυση του θέματος της μεταφοράς των μαθητών με μισθωμένα λεωφορεία.
Οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται στην Πυλαία, μετακινούνται από όλη την πόλη και από τα πιο απομακρυσμένα σημεία των Νομών Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής και χρειάζονται μέχρι και 2,5 ώρες, αλλάζοντας πολλαπλά αστικά λεωφορεία, κουβαλώντας μαζί με τη σχολική τσάντα και το μουσικό τους όργανο, για να προσεγγίσουν το Σχολείο. Το ίδιο ισχύει και κατά την επιστροφή στο σπίτι τους.
Λαμβάνοντας υπόψη το ήδη βεβαρυμμένο πρόγραμμα (9ώρα), καθώς και τις συνολικά 5 ώρες, που χρειάζονται για τις μετακινήσεις τους, μπορεί να φανταστεί κανείς την κατάσταση που βρίσκονται οι μαθητές και το πόσο “εύκολα” μπορεί να επαναληφθεί το ατυχές συμβάν. Γι αυτό λοιπόν, πριν θρηνήσουμε θύματα, ας ενεργοποιηθούν κι ας ενσκήψουν με ζήλο πάνω στο πρόβλημά μας, οι “αρμόδιοι” από το Υπουργείο Εσωτερικών, το Δήμο Πυλαίας Χορτιάτη και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, ώστε να επιλυθεί το ζωτικό θέμα ύπαρξης και ασφαλούς λειτουργίας του Μουσικού
Σχολείου Θεσσαλονίκης.

Όχι άλλη Λιτότητα, απειλή για τις ζωές μας.

Για το Δ. Σ.

του Συλλόγου Γονέων

του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης

Ο Πρόεδρος            Η Γραμματέας

 

                      Γιώργος Κυριακού      Κουτσομητροπούλου Περσεφόνη

ΑΠΟ ΕΒΡΟ ΚΑΙ ΙΚΑΡΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ

Β΄ ΕΛΜΕ ΕΒΡΟΥ Ορεστιάδα 24 – 9 – 2012
ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΕ ΒΙΒΛΙΑ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΜΑΘΗΤΕΣ….
Εκρηκτικό είναι το πρόβλημα της μεταφοράς των μαθητών σχεδόν σε όλους τους Δήμους της χώρας, όπου μεγάλο ποσοστό των διαγωνισμών που γίνονται κηρύσσονται άγονοι. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο το χάος του Καλλικράτη με τις αρμοδιότητες δήμων και περιφερειών. Ήταν γνωστό από την πρώτη στιγμή της έκδοσης του ΦΕΚ 1701/2011 όταν ψηφίστηκε, ότι η μεταφορά περνά στους δήμους, όπως επίσης ήταν γνωστό ότι οι δήμοι είναι πρακτικά χρεοκοπημένοι. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν σχολεία στα οποία το 50-60% των μαθητών που κατοικεί μακριά απουσιάζει, με αποτέλεσμα να χάνουν μαθήματα και σε λίγο να κινδυνεύουν και από απουσίες. Το γεγονός είναι ότι μεθοδεύεται με αυτόν τον τρόπο ένα νέο χαράτσι για την κοινωνική πλειοψηφία, που εκβιάζεται να πληρώσει, προκειμένου να στείλει τα παιδιά της στο σχολείο. Το τερατούργημα του Καλλικράτη έχει φτιάξει ένα τοπικό κράτος το οποίο εγκαταλείπει όποια κοινωνική υπηρεσία δεν μπορεί να λειτουργήσει. Δεν είναι κινδυνολογία η προειδοποίηση πως στις συνθήκες της συνεχιζόμενης κρίσης οδηγούμαστε σε ακόμα μεγαλύτερο αποκλεισμό μαθητών από την εκπαίδευση. Οι εκπαιδευτικοί θα σταθούμε δίπλα στους μαθητές και τους γονείς τους, παλεύοντας για δωρεάν, ασφαλή και έγκαιρη μετακίνηση των μαθητών. Η πρόσβαση στο σχολείο είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα και οι γονείς των μαθητών δεν αντέχουν καμιά επιπλέον οικονομική επιβάρυνση. Ζητάμε ενιαίο δημόσιο φορέα που θα αναλάβει τη μεταφορά των μαθητών, με κρατική χρηματοδότηση και εξειδικευμένους οδηγούς και συνοδούς. Μέχρι να γίνει αυτό θα πρέπει να αναδιαμορφωθεί ο μαθηματικός τύπος που προσδιορίζει το κόστος της μετακίνησης για να ολοκληρωθούν οι διαγωνισμοί. Η σύγκρουση με τη χρεοκοπημένη πολιτική των Μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και τον Καλλικράτη είναι όρος ζωής και για το σχολείο. Σήμερα στους καιρούς της απόλυτης ισοπέδωσης, η σύγκρουση αυτή είναι προϋπόθεση επιβίωσης!!!

Για το Δ.Σ.

Η Πρόεδρος Ο Γ. Γραμματέας

Γιαννάτου Κική Κασάπης Θανάσης

================================================================

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
Ικαρία 21/9/2012

Προς:
Περιφερειάρχη Β. Αιγαίου
Αντιπεριφεριάρχη Σάμου
Βουλευτή Ν. Σάμου
Περιφερειακή Δ/νση Εκπαίδευσης Β. Αιγαίου
ΔΙ.Δ.Ε. Σάμου
ΔΙ.Π.Ε. Σάμου
Δήμαρχο Ικαρίας

Τα σχολεία ξεκίνησαν για μια ακόμη χρονιά χωρίς η Πολιτεία να έχει εξασφαλίσει τη φυσική παρουσία των μαθητών στην τάξη! Κι ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση (π.χ. μαθητική κινητοποίηση, κατάληψη κ.λ.π.) από την πρώτη κιόλας ημέρα ενεργοποιείται ο διοικητικός μηχανισμός, καταρτίζονται ωρολόγια προγράμματα αναπλήρωσης, αποστέλλονται οι σχετικοί νόμοι και διατάξεις σε γονείς και μαθητές και παρουσιάζονται οι αστυνομικές αρχές στα σχολεία, τώρα σιωπάτε σα να μη συμβαίνει τίποτα! Σα να λειτουργούν τα σχολεία κανονικά! Θεωρείται αυτονόητο σε αυτές τις συνθήκες πως όποιος μαθητής μπορεί να φτάσει στην πόρτα του σχολείου καλώς φτάνει, ενώ για τους υπόλοιπους υπάρχει το απουσιολόγιο και τελικά η μαθητική διαρροή! Έτσι σιωπηλά και άτυπα οδηγούμαστε εμείς στον εκβιασμό των μαθητών μέσω του απουσιολογίου και οι γονείς στην αποδοχή του νέου δεδομένου: Ή φέρνουν τα παιδιά τους στο σχολείο ή τα παιδιά τους χάνουν την τάξη. Και βέβαια οι γονείς, όσοι και για όσο αντέχουν, αναγκάζονται να υποκύψουν, και τα παιδιά έρχονται στο σχολείο με ωτοστόπ, καβάλα σε μηχανάκια, καρότσες αγροτικών αυτοκινήτων ή ακόμα και περπατώντας! Δημιουργείται έτσι στα σχολεία μια πλασματική εικόνα που σαν δεδομένο έχει την απλή αριθμητική: – Πόσοι είναι οι εγγεγραμμένοι;- Πόσοι καταφέρνουν να φτάσουν στην πόρτα του σχολείου; Αν είναι αρκετά περισσότεροι το σχολείο λειτουργεί κανονικά! Όμως κύριοι αυτή η λογική δε μπορεί να είναι λογική εκπαιδευτικού. Το έχουμε ξαναδηλώσει πολλές φορές : για όλους εμάς σχολείο που λειτουργεί, προϋποθέτει την εξασφάλιση της φυσικής παρουσίας όλων των μαθητών και όχι μόνο αυτών που έχουν τη δυνατότητα να μεταφερθούν με ίδια μέσα. Έστω κι ένας μαθητής που θέλει να έρθει στο σχολείο και δε μπορεί γιατί η Πολιτεία δεν κάνει το καθήκον της, προκαλεί αρρυθμία στη λειτουργία του σχολείου. Και βέβαια είναι υποκριτικό το ερώτημα « Επειδή δε μπορεί να έρθει ένας στο σχολείο να μην κάνουν μάθημα οι υπόλοιποι;» ειδικά αν ερωτά αυτός που εμποδίζει τον μαθητή να προσέλθει. Γιατί περί εμποδίου πρόκειται! Η ουσιαστική κατάργηση της δωρεάν μεταφοράς των μαθητών από και προς το σχολείο αποτελεί μια ξεκάθαρη μεθόδευση, που σα στόχο έχει τη δημιουργία ενός ακόμα ταξικού φραγμού που θα πετάξει σε πρώτη φάση εκτός εκπαιδευτικής διαδικασίας τα παιδιά των φτωχότερων οικογενειών που δε θα μπορούν να ανταποκριθούν στο κόστος μεταφοράς. Είναι απόρροια της πολιτικής του μνημονίου και των εκφραστών της, που ονομάζει τη συρρίκνωση του Δημόσιου σχολείουδημοσιονομική εξυγίανση, την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους περικοπή δημόσιων δαπανών, βαφτίζει τις δαπάνες για τους πολίτες σπατάλες και την επιχορήγηση των τραπεζών σχέδιο διάσωσης της χώρας. Έτσι δεν περισσεύουν λεφτά για τη μεταφορά των μαθητών και τίθεται ανοιχτά ο εκβιασμός στους γονείς: «ή αναλαμβάνετε εσείς τη μεταφορά ή δεν πάνε τα παιδιά σας σχολείο». Όμως η δωρεάν μεταφορά των παιδιών μας από και προς το σχολείο δεν είναι πολυτέλεια αλλά ανάγκη. Στην Ικαρία γνωρίζετε πως λειτουργία σχολείων χωρίς μεταφορά μαθητών δε νοείται. Και για όλους εμάς σχολείο που λειτουργεί, προϋποθέτει την εξασφάλιση της παρουσίας όλων των μαθητών και όχι μόνο αυτών που μπορούν να φτάσουν μόνοι τους στην πόρτα. Ως εκπαιδευτικοί στα σχολεία της Ικαρίας και των Φούρνων δε σκοπεύουμε να γίνουμε ιμάντες μεταφοράς αυτής της πολιτικής και των εκβιασμών που αυτή επιβάλλει σε γονείς και μαθητές. Με το παρόν σας ενημερώνουμε για την κατάσταση στο σύνολο των σχολείων μας εγγράφως και ζητάμε να μας δώσετε αρμοδίως και εγκαίρως κατευθύνσεις:
Τι θα γίνει με τις απουσίες των παιδιών που δε θα μπορέσουν να φτάσουν εγκαίρως στην πόρτα του σχολείου;
Τι θα γίνει με την αναπλήρωση της χαμένης ύλης σε όσους μαθητές δε μπορέσουν να φτάσουν εγκαίρως στην πόρτα του σχολείου;
Ποιος από εσάς αναλαμβάνει την ευθύνη της μεταφοράς των μαθητών με τρόπους μη ασφαλείς (ωτοστόπ, δίκυκλα, καρότσες αγροτικών κ.λ.π.) και την ευθύνη σε ενδεχόμενο ατύχημα;
Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές της Ικαρίας δεν σκοπεύουμε να μείνουμε θεατές στην πολιτική της υποβάθμισης και της διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης. Θα διεκδικήσουμε δυναμικά το δικαίωμα όλων των παιδιών να βρίσκονται στην πόρτα του σχολείου δωρεάν και με ασφάλεια, δικαίωμα που η Πολιτεία έχει υποχρέωση να τους παρέχει. Αντιλαμβανόμαστε πως ο αγώνας για να διατηρήσουμε βασικά κεκτημένα θα χρειαστεί να είναι μακρύς και διαρκής, αλλά δεν έχουμε εναλλακτική λύση. Το χρωστάμε στα παιδιά μας.

Ε.Λ.Μ.Ε. Ικαρίας-Φούρνων

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ικαρίας & Φούρνων

πηγή αντιγειτονιες

Γυναίκες των Χαλυβουργών: Πρέπει να οργανωθούμε, να κοιτάξουμε ψηλά για να δούμε τον ήλιο να ανατέλλει με καθαρά μάτια και ελεύθερη ψυχή.

Γυναίκες του Κόσμου, γεια σας από την Ελλάδα!!

Στις 15 – 16 Σεπτεμβρίου έγινε στο Ludwigsburg της Γερμανίας ένα παγκόσμιο συνέδριο γυναικών. Εκεί παραβρέθηκε και μίλησε η Σοφία, γυναίκα απεργού από την Ελληνική Χαλυβουργία, μέλος της Επιτροπής Γυναικών Χαλυβουργών.

Πριν αρχίσω την ομιλία μου, θα ήθελα να ευχαριστήσω τις διοργανώτριες κυρίες για την πρόσκληση που μου έδωσαν, να εκπροσωπήσω τις Γυναίκες της Ελλάδας σε ένα Παγκόσμιο Συνέδριο.
Το θέμα που θα αναφερθώ είναι οι εργατικοί αγώνες και οι Ελληνίδες. Αυτή την στιγμή η Ελλάδα πλήττεται περισσότερο από όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες από την οικονομική κρίση. Υπάρχουν σχεδόν 1,5 εκατομμύρια άνεργοι και από αυτούς που ψάχνουν για εργασία, επίσημα, το 57% είναι γυναίκες. Εκτός από τις γυναίκες άνω των 40 ετών Πανεπιστημιακής μόρφωσης, που είναι μακροχρόνια ενεργές επαγγελματικά, οι υπόλοιπες είναι κακοπληρωμένες εργάτριες, με εκ περιτροπής εργασία, ταμίες σε super market, καθαρίστριες, οικιακές βοηθοί που εργάζονται με »μαύρη εργασία» (χωρίς να είναι επίσημα δηλωμένες ως εργαζόμενες) . Ο συνδικαλισμός στους χώρους αυτούς είναι απαγορευτικός και έχει »κοστίσει» πολύ ακριβά στις γυναίκες που τόλμησαν να ζητήσουν τα αυτονόητα. Τα σωματεία που υπάρχουν σε μεσαίες επιχειρήσεις, είναι εργοδοτικά και δεν αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων γυναικών. Σε μικρές επιχειρήσεις, υπάρχει κεντρικό συνδικάτο που όμως δεν φτάνει στην βάση για να ακούσει τα προβλήματα που υπάρχουν σε κάθε χώρο.
Τα Μ.Μ.Ε. οι τράπεζες και οι κυβερνήσεις φρόντισαν για την ύπνωση του λάου και την ψευδαίσθηση της ευημερίας. Μια ευημερία με πήλινα πόδια που τώρα έσπασαν και δεν μπορεί η Ελληνική οικογένεια να στηριχτεί πουθενά.
Ο ρόλος των γυναικών στην σημερινή Ελλάδα έχει αλλάξει. . Οι σύζυγοι τους αλλά και οι ίδιες, δουλεύουν περισσότερο, αμείβονται λιγότερο, δεν μπορούν να θρέψουν, να μορφώσουν και να καλλιεργήσουν τα παιδιά τους. Μαθήματα των παιδιών και ψυχαγωγία, που είναι απαραίτητη για την πνευματική και ψυχολογική ανάπτυξη της οικογένειας και ιδιαίτερα των παιδιών, έχει περιοριστεί ή σε πολλές περιπτώσεις έχει κοπεί. Πολλές οικογένειες δεν έχουν ρεύμα και φαγητό, άλλες ξαναγυρίζουν στις πατρικές εστίες για να βρουν καταφύγιο. Mέσα σε αυτόν το οικονομικό κατακλυσμό, υπάρχουν και οι γυναίκες που αγωνίζονται δυναμικά και βγαίνουν από τα σπίτια τους και διεκδικούν. Διεκδικούν αυτό που είχαν και έχασαν και ακόμα περισσότερα. Υπερασπίζονται τις οικογένειες τους. Οργανώνονται σε σωματεία, επιτροπές, κινήσεις πολιτών. Όλα αυτά με προσωπικό και οικογενειακό κόστος.
Ένα παράδειγμα προς μίμηση έλαβε χώρα στην Ελλάδα από τις 31/10/ 2011 έως 28/7/2012. Ήταν η μεγάλη απεργία των χαλυβουργών. Κράτησε 9 μήνες, 272 μέρες. Όλο αυτό το πολύ μεγάλο διάστημα, το σωματείο των εργαζομένων, για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την στάση πληρωμών, την κατανομή της βοήθειας, τους απολυμένους και τις οικογένειες των χαλυβουργών, έφτιαξε επιτροπές, μια από τις οποίες ήταν και η Επιτροπή Γυναικών Χαλυβουργών. Οι γυναίκες των χαλυβουργών, εκτός από ένα ποσοστό που δεν εργάζεται, είναι υποαπασχολούμενες, δηλαδή εργάτριες, καθαρίστριες και γενικά δεν μπορούν με την δική τους εργασία να ζήσουν μια οικογένεια.
Η επιτροπή αυτή προσπάθησε, σε συνεργασία με το σωματείο των εργαζομένων, να εντοπίσει και να λύσει τα προβλήματα της κάθε οικογένειας των χαλυβουργών, να ασχοληθεί με το καθένα ξεχωριστά, δίνοντας λύση και ανακουφίζοντας τις οικογένειες από τα προβλήματα που πρόεκυψαν από την απεργία. Οι κινήσεις που έγιναν ήταν πολλές όσα και τα προβλήματα.
Οι βασικές παρεμβάσεις που έγιναν ήταν για να εξασφαλιστούν τα εξής:
1) Δωρεάν εξετάσεις και ιατρική παρακολούθηση των εργαζομένων και των οικογενειών τους στα νοσοκομεία.
2)Τρόφιμα, γάλα και πάνες για 40 περίπου πολύτεκνες οικογένειες απεργών χαλυβουργών.
3)Κινητοποιήσεις για την επανασύνδεση ρεύματος και νερού, λόγω ανεξόφλητων λογαριασμών.
4)Δωρεάν ή με σημαντικές εκπτώσεις, δίδακτρα σε παιδικούς σταθμούς, φροντιστήρια Ελληνικής και ξένης γλώσσας ή μαθήματα για εισαγωγή των παιδιών στα Πανεπιστήμια.
5)Φροντίδα ηλικιωμένων και ατόμων με ειδικές ανάγκες, που υπήρχαν σε οικογένειες χαλυβουργών.
6) Παρεμβάσεις σε τράπεζες για διακανονισμό δανείων και πιστωτικών καρτών και παρεμβάσεις στις δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες του Κράτους λόγω χρεών στο Δημόσιο Ταμείο.
7) Όσοι είχαν ενοίκια, έγινε παρέμβαση στους ιδιοκτήτες, να μειώσουν ή και να χαρίσουν κάποια ενοίκια.
Όλα αυτά χρειάστηκε να οργανωθούν από τις γυναίκες σε συνεργασία πάντα με το σωματείο. Χρειάστηκε να πολεμήσουμε με το κατεστημένο, να ξυπνήσουμε κοιμισμένες συνειδήσεις εργαζομένων, μικροεπιχειρηματιών και να ταρακουνήσουμε τους υπεύθυνους κρατικούς φορείς, οι όποιοι στην Ελλάδα είναι δυσκίνητοι και δεν παράγουν εύκολα αποτέλεσμα. Χρειάστηκε να τα παρατήσουμε όλα και να μαζευόμαστε κάτω από υπουργεία, δημόσιες υπηρεσίες, στην Βουλή, και όπου αλλού χρειαζόταν για να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε και να απαιτήσουμε το δίκαιο. Το αποτέλεσμα αυτών των κινήσεων ήταν κατά 80% επιτυχές.
Οι γυναίκες των χαλυβουργων. Άξιες συντρόφισσες στην ζωή, στο σπίτι, συμπαραστατριες στον αγώνα των συντρόφων τους. Από την πρώτη μέρα της απεργίας κινητοποιήθηκαν. Είχαν ένα σωρό δυσκολίες να αντιπαλέψουν. Στο σπίτι σταμάτησε να μπαίνει ο μισθός. Οι υποχρεώσεις και τα έξοδα, όμως, παρέμειναν. Και τα παιδιά ρωτούσαν.
Και αυτές, μαθημένες να δίνουν σκληρούς αγώνες ζωής, δεν δίστασαν. Σήκωσαν τα μανίκια, χωρίς να βαρυγκομήσουν ούτε στιγμή, ανέλαβαν μια ακόμα ευθύνη. Στάθηκαν διπλά στους απεργούς συζύγους τους. Με αξιοπρέπεια, περηφάνια, όπως αρμόζει στην εργατική τάξη που ανήκουν, στήριξαν των αγώνα των χαλυβουργών. Στο σπίτι, με μεγαλύτερες στερήσεις, δίπλα στα παιδιά, εκτός από μάνα, και πατέρας τώρα.
Στο δρόμο διαδήλωναν αγωνιστικά, διέδιδαν παντού το δίκαιο των απεργών. Στην πύλη της χαλυβουργίας, έτρεχαν να βοηθήσουν στις πρακτικές δουλειές που προέκυπταν. Οι απεργοί χαλυβουργοι μπορούν να υπερηφανεύονται για τις γυναίκες τους, για τα παιδιά τους, με τον ίδιο τρόπο που περηφανεύονται για τον τιτάνιο απεργιακό αγώνα τους.
Oλα τα παραπάνω, πραγματοποιήθηκαν σε μια νέα βάση, που δεν υπήρχε εκτεταμένα πριν, μέχρι που άρχισε η κρίση. Είναι η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, που εκφραστηκε με ολους τους τροπους. Εφταναν ψηφισματα, χρηματα, και ειδη πρωτης αναγκης απ’ ολο τον κοσμο. Μηνυματα απο ιδιωτες, σωματεια, συνδικατα κινησεις πολιτων και οργανωσεις, οπως η »διεθνης Αλληλεγγυη», που βοηθησαν και στηριξαν αυτην την προσπαθεια.
Τα χρήματα, τα τρόφιμα, τα είδη πρώτης ανάγκης, οι υπηρεσίες δικηγόρων, γιατρών, δασκάλων και καθηγητών, όλα έγιναν στα πλαίσια της αλληλεγγύης.
Είναι αυτό που κράτησε τους εργαζόμενους 9 μήνες μακριά από την εκμετάλλευση του εργοδότη. Ήταν η τροφή για να θεριέψει η ταξική πάλη και να δοθούν οι μάχες που δόθηκαν και κερδήθηκαν.
Ήταν η επιβίωση και η ελπίδα των φτωχών εργατών μέταλλου σε μια γωνία της γης που αποφάσισαν να σηκώσουν κεφάλι στον άπληστο εργοδότη. Και να γίνουν παγκόσμιο παράδειγμα για ένα νέο εργατικό κίνημα που θα φουντώσει τα επόμενα χρόνια, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και σε πολλά σημεία του πλανήτη.
Και τα παραδείγματα στην Ελλάδα είναι αμέτρητα. Στην μακραίωνη ιστορία εδώ και 3000 χρόνια, η Ελληνίδα μάνα, σύζυγος, αγρότισσα, εργάτρια, και ΠΟΛΙΤΗΣ του έθνους της, ήταν πρωτοπόρα. Σε κάθε δυσκολία συμμετείχε ενεργά με όποιο τρόπο μπορούσε. Έχει παλέψει σε Παγκόσμιους πολέμους, σε εμφύλιους, με κατακτητές που θέλησαν την πατρίδα της και σκλάβους τα παιδιά της.
Αλλά τώρα, που αρχίζει ένας νέος κύκλος προσπάθειας κατάκτησης και διαφαίνεται ζοφερό το μέλλον, τώρα πάλι θα ξαναβγεί και θα δώσει μάχες για τα ιδανικά της και θα διδάξει τα παιδιά της και την οικουμένη με το παράδειγμα και την αυτοθυσία της. Αυτή η απεργία ήταν το ξεκίνημα για τον δύσκολο δρόμο που θα μας οδηγήσει στην επόμενη κατάκτηση. Να κατακτήσουμε την ζωή, την πραγματική ζωή με τα ιδανικά των προγόνων μας και την αξιοπρέπεια που πάντα ο λαός έχει. Το παράδειγμα των Ελληνίδων, πρέπει να γίνει το φως που θα ακολουθήσουν όλοι, στο σκοτεινό τούνελ της Ιστορίας που διανύουμε.
Πρέπει να οργανωθούμε, να κοιτάξουμε ψηλά για να δούμε τον ήλιο να ανατέλλει με καθαρά μάτια και ελεύθερη ψυχή.
Η απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία ανεστάλη μετά από 272 μέρες. Ως μορφή κινητοποίησης έληξε. Αλλά ο αγώνας για τα αιτήματα που δεν ικανοποιήθηκαν, συνεχίζεται με άλλες μορφές. Αυτή την στιγμή, οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να παλεύουν, από »μέσα» με διάφορους τρόπους, για να πετύχουν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Σε αυτήν την απεργία κέρδισαν το 8ωρο 5μερο και την κλαδική σύμβαση, αλλά δεν έγινε η επαναπροσληψη των 126 απολυμένων.
Αυτή την στιγμή,αυτες οι 126 οικογένειες χαλυβουργών, που στην πλειοψηφία τους αποτελούνται από νέα ζευγάρια 25- 30- 35 ετών με μικρά παιδιά.. Αυτές οι οικογένειες, αυτή την στιγμή, συντηρούνται από συγγενείς, και από την αλληλεγγύη του σωματείου των εργαζομένων που προσπαθεί να στηρίξει υλικά και ηθικά αυτούς τους ανθρώπους.

Ανάμεσα στις οικογένειες των χαλυβουργών, στην διάρκεια της απεργίας αυτής, αναπτύχτηκαν σχέσεις ζωής. Στην πύλη της χαλυβουργίας, μαζευόμασταν και γνωριστήκαμε, μιλήσαμε και συμπαρασταθήκαμε η μία στην άλλη. Αυτή η συναναστροφή βοήθησε να αναπτυχθεί η αλληλεγγύη, η εμπιστοσύνη και η αγωνιστικότητα. Μάθαμε αυτά που δεν μας έλεγαν οι σύζυγοι μας τόσα χρόνια, για τις άθλιες συνθήκες δουλειάς, για τα αμέτρητα ατυχήματα, για τις καθημερινές ταλαιπωρίες τους, που δεν μας τα έλεγαν όλα για να μην μας στενοχωρούν. Δίναμε κουράγιο η μία στην άλλη και ανοίγαμε την καρδιά μας για να φιλοξενήσουμε την συναγωνίστρια που ήταν στην ίδια μοίρα με μας. Δίπλα δίπλα στα πανό, μαζί στις πορείες, μαζί στα συνθήματα, μαζί στις συγκεντρώσεις, μαζί στην περιφρούρηση της πύλης, μαζί στα προβλήματα.
Και τα προβλήματα πολλά, αλλά όταν τα μοιραζόμασταν μας φαίνονταν μικρότερα. Ανυπομονούσαμε να βρεθούμε στην πύλη για να τα πούμε και να κάνουμε σχέδια για την απεργία και το μέλλον. Η εμπειρία αυτή είναι ανεκτίμητης αξίας και θέλουμε να την μοιραστούμε με όλες τις γυναίκες του κόσμου. Και να τους πούμε να μην φοβούνται να διεκδικήσουν το δίκαιο. Πάντα θα υπάρχει η ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ που θα μας δώσει κουράγιο. Από αυτό που της δώσαμε εμείς πριν!
Μόλις ανεστάλη η απεργία. Όλοι προσπαθούν να ξεκουραστούν λίγο, να ηρεμήσουν, για να μπορέσουν με νέες δυνάμεις να συνεχίσουν τον αγώνα αυτό. Αυτή την στιγμή εκκρεμούν δεκάδες μηνύσεις, δικαστικές διαμάχες και από τις δυο πλευρές. Υπάρχει ομάδα εργατολόγων που έχει αναλάβει την καθοδήγηση και υπεράσπιση των απεργών σε αυτούς τους δικαστικούς αγώνες. Από τον Σεπτέμβριο και μετά, θα γίνουν και άλλες κινήσεις, από το σωματείο αλλά και από τις επιτροπές που έχουν γίνει. Η επιτροπή γυναικών θα ενημερώνει και θα οργανώνει ότι μπορεί, ανάλογα με τις κινήσεις του σωματείου και τις ανάγκες των εργαζομένων και απολυμένων. Δεν θα τους αφήσουμε σε ησυχία, μέχρι να πετύχουμε τους στόχους μας. Και σκοπεύουμε εμείς οι γυναίκες, να αντιδράσουμε σε ότι αφορά τα συμφέροντα των συζύγων μας.
Σε λίγες μέρες αρχίζουν οι δικαστικές διαμάχες. Προετοιμαζόμαστε για μαζική προσέλευση και για δυναμική παρουσία.
Οι γυναίκες πρέπει να συμμετέχουν ενεργά σε κάθε βήμα, σε κάθε κίνηση, για να υπερασπιστούν το δίκαιο και το μέλλον της οικογένειας και των παιδιών τους.

Γυναίκες του Κόσμου, πρέπει να ενωθούμε για να σώσουμε τις γενιές που έρχονται. Εμείς δημιουργούμε την ζωή. Εμείς πρέπει να την υπερασπιστούμε.

Οι διαθέσεις του λαού εκφράστηκαν στην απεργία της 26 Σεπτέμβρη

Όσο και αν πασχίζουν να μας έχουν τρομαγμένους, όσο και θέλουν να μας πείσουν ότι τα βάρβαρα μέτρα είναι για τη σωτηρία μας οι μαζικές και δυναμικές διαδηλώσεις έδειξαν ότι δεν νομιμοποιούμε  τη σφαγή των δικαιωμάτων και της ζωής μας, αλλά θα αντισταθούμε, θα παλαίψουμε για να υπερασπιστούμε τη ζωή μας, τα δίκια μας. Θα κάνουμε την υπόθεση της υπεράσπισης της ζωής μα, δική μας υπόθεση, δεν μπορούμε να την αναθέσουμε σε κανέναν.

Να συνεχίσουμε, να εντείνουμε την δουλειά στη γειτονιά, για να βγούμε ακόμη πιο μαζικά στους αγώνες που θα ακολουθήσουν, για να μην περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, για να ανατραπούν παλιά και νέα μνημόνια

Χαλκιδική, 26-9-2012: Μικρό χρονικό αστυνομοκρατίας (video)

Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012, μέρα γενικής απεργίας:
Iσχυρές αστυνομικές δυνάμεις και κλούβες είναι παραταγμένες από νωρίς στη διασταύρωση των Πλανών κι ακόμα περισσότερες στο Χοντρό Δέντρο γιατί …υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος οι κάτοικοι της περιοχής να επιχειρήσουν να πάνε βόλτα στο βουνό… Στις Σκουριές, όπου η ΕLDORADO GOLD ξυρίζει το αρχέγονο δάσος για να το κάνει επιφανειακό μεταλλείο. Όμως η πομπή των αυτοκινήτων με τους κατοίκους της Ιερισσού και των γύρω χωριών δεν κατευθύνεται στις Σκουριές αλλά στον Πολύγυρο, για να συμμετέχει στη μεγάλη πορεία και να διαδηλώσει ενάντια στις πολιτικές του μνημονίου και ενάντια στην καταστροφή της Χαλκιδικής από την φαραωνική επένδυση των Μπόμπολα/ELDORADO.

«Ραν Ταν Πλαν»,1ο,«ran tan plan»,1oΠιστοί στο καθήκον, οι αστυνομικοί σταματάνε τα αυτοκίνητα και μετά από εξονυχιστικό έλεγχο αυτοκινήτων, τσαντών και τσεπών βγάζουν λαυράκι! Δυο γυναίκες που δεν είχαν μαζί τους ταυτότητες! Οι επικίνδυνες τρομοκράτισσες προσάγονται στην Αστυνομική Διεύθυνση Πολυγύρου για εξακρίβωση στοιχείων.
Η αντιπροσωπεία της βόρειας Χαλκιδικής με τα πανώ κατά της “επένδυσης” γίνεται δεκτή με θερμές εκδηλώσεις από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στην πορεία. Ακολουθεί διαδήλωση έξω από το κτίριο της Αστυνομίας και τελικά οι τρομοκράτισσες αφήνονται ελεύθερες υπό τον ήχο συνθημάτων. Νέος θρίαμβος των λαγωνικών της ΕΛ.ΑΣ. μετά τη σύλληψη κατοίκων με την κατηγορία της “συμμετοχής σε διαδήλωση κατά των χρυσωρυχείων” στις 9 Σεπτεμβρίου
Σιγά – σιγά με ευθύνη της πολιτείας, η βόρεια Χαλκιδική μετατρέπεται σε αστυνομοκρατούμενη περιοχή. Όσοι απο εμάς έζησαν τα γεγονότα της Ολυμπιάδας την παρουσία των ΜΑΤ και την ολοκληρωτική αποσιώπηση του αγώνα που έδιναν οι κάτοικοι της Ολυμπιάδας δεν εκπλήσσονται.
Σήμερα όμως , την εποχή των εναλλακτικών μέσων και του διαδικτύου η επιχείρηση αποσιώπηση από τα μπομπολοκάναλα έχει ήδη αποτύχει. Έτσι το μόνο που απομένει στους υποτακτικούς των Καναδών της Eldorado είναι ο εκφοβισμός των κατοίκων, η ποινικοποίηση του ειρηνικού αγώνα που κάνουμε και η λάσπη που μας ρίχνουν προσπαθώντας να παραπλανήσουν αυτούς που δεν ξέρουν και κυρίως να κρύψουν την μεγάλη καταστροφή που θα γίνει εαν υλοποιηθούν τα σχέδια της Eldorado Gold.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ.
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ…

πηγή: ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ

26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ! ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ!

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΚΟΡΔΕΛΙΟΥ – ΕΥΟΣΜΟΥ.

Οι Εργαζόμενοι του Δήμου Κορδελιού- Ευόσμου έχουμε  προχωρήσει σε ΚΑΤΑΛΗΨΗ του Δήμου, για την οργάνωση Λαϊκής αντίστασης, στην κοινωνική και οικονομική λαίλαπα, στον πόλεμο που μας κήρυξαν  το μαύρο μέτωπο η Ε.Ε. η τρόικα και οι εδώ εντεταλμένοι υπάλληλοι της.

  ΚΑΛΟΥΜΕ σε κοινό αγώνα τις Συνδημότισσες  , τους Συνδημότες , τις Εργαζόμενες , τους  Εργαζόμενους, τους Άνεργους  , τους  Συνταξιούχους , τους Αυτοαπασχολούμενους , τους Μικροεπαγγελματίες , τις  Νέες και  τους Νέους, όλους τους Ενεργούς  Πολίτες , ΟΛΟ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ.

   ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ κατεδάφισης της κοινωνίας, για  την πραγματοποίηση πολύπλευρων οργανωμένων και έκτακτων δράσεων (συλλαλητήρια, συγκεντρώσεις, πορείες και μηχανοκίνητες πορείες, καταλήψεις, δράσεις και εκδηλώσεις αλληλεγγύης κ.λπ.) όπου κυρίαρχο στοιχείο θα πρέπει να είναι η ενότητα η ετοιμότητα και η μαζική συμμετοχή όλων μας.

Ο Δήμος πρέπει να  μετατραπεί  σε κέντρο αντίστασης και αντίδρασης όχι μόνο των εργαζομένων των Ο.Τ.Α., αλλά όλων των κοινωνικών ομάδων, ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ,

Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΚΟΡΔΕΛΙΟΥ – ΕΥΟΣΜΟΥ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΗΣ

Αρέσει σε %d bloggers: