Αρχική > πρωτοβουλιες, φωτογραφιες, απεργία χαλυβουργιας, γυναίκα > Γυναίκες των Χαλυβουργών: Πρέπει να οργανωθούμε, να κοιτάξουμε ψηλά για να δούμε τον ήλιο να ανατέλλει με καθαρά μάτια και ελεύθερη ψυχή.

Γυναίκες των Χαλυβουργών: Πρέπει να οργανωθούμε, να κοιτάξουμε ψηλά για να δούμε τον ήλιο να ανατέλλει με καθαρά μάτια και ελεύθερη ψυχή.

Γυναίκες του Κόσμου, γεια σας από την Ελλάδα!!

Στις 15 – 16 Σεπτεμβρίου έγινε στο Ludwigsburg της Γερμανίας ένα παγκόσμιο συνέδριο γυναικών. Εκεί παραβρέθηκε και μίλησε η Σοφία, γυναίκα απεργού από την Ελληνική Χαλυβουργία, μέλος της Επιτροπής Γυναικών Χαλυβουργών.

Πριν αρχίσω την ομιλία μου, θα ήθελα να ευχαριστήσω τις διοργανώτριες κυρίες για την πρόσκληση που μου έδωσαν, να εκπροσωπήσω τις Γυναίκες της Ελλάδας σε ένα Παγκόσμιο Συνέδριο.
Το θέμα που θα αναφερθώ είναι οι εργατικοί αγώνες και οι Ελληνίδες. Αυτή την στιγμή η Ελλάδα πλήττεται περισσότερο από όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες από την οικονομική κρίση. Υπάρχουν σχεδόν 1,5 εκατομμύρια άνεργοι και από αυτούς που ψάχνουν για εργασία, επίσημα, το 57% είναι γυναίκες. Εκτός από τις γυναίκες άνω των 40 ετών Πανεπιστημιακής μόρφωσης, που είναι μακροχρόνια ενεργές επαγγελματικά, οι υπόλοιπες είναι κακοπληρωμένες εργάτριες, με εκ περιτροπής εργασία, ταμίες σε super market, καθαρίστριες, οικιακές βοηθοί που εργάζονται με »μαύρη εργασία» (χωρίς να είναι επίσημα δηλωμένες ως εργαζόμενες) . Ο συνδικαλισμός στους χώρους αυτούς είναι απαγορευτικός και έχει »κοστίσει» πολύ ακριβά στις γυναίκες που τόλμησαν να ζητήσουν τα αυτονόητα. Τα σωματεία που υπάρχουν σε μεσαίες επιχειρήσεις, είναι εργοδοτικά και δεν αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων γυναικών. Σε μικρές επιχειρήσεις, υπάρχει κεντρικό συνδικάτο που όμως δεν φτάνει στην βάση για να ακούσει τα προβλήματα που υπάρχουν σε κάθε χώρο.
Τα Μ.Μ.Ε. οι τράπεζες και οι κυβερνήσεις φρόντισαν για την ύπνωση του λάου και την ψευδαίσθηση της ευημερίας. Μια ευημερία με πήλινα πόδια που τώρα έσπασαν και δεν μπορεί η Ελληνική οικογένεια να στηριχτεί πουθενά.
Ο ρόλος των γυναικών στην σημερινή Ελλάδα έχει αλλάξει. . Οι σύζυγοι τους αλλά και οι ίδιες, δουλεύουν περισσότερο, αμείβονται λιγότερο, δεν μπορούν να θρέψουν, να μορφώσουν και να καλλιεργήσουν τα παιδιά τους. Μαθήματα των παιδιών και ψυχαγωγία, που είναι απαραίτητη για την πνευματική και ψυχολογική ανάπτυξη της οικογένειας και ιδιαίτερα των παιδιών, έχει περιοριστεί ή σε πολλές περιπτώσεις έχει κοπεί. Πολλές οικογένειες δεν έχουν ρεύμα και φαγητό, άλλες ξαναγυρίζουν στις πατρικές εστίες για να βρουν καταφύγιο. Mέσα σε αυτόν το οικονομικό κατακλυσμό, υπάρχουν και οι γυναίκες που αγωνίζονται δυναμικά και βγαίνουν από τα σπίτια τους και διεκδικούν. Διεκδικούν αυτό που είχαν και έχασαν και ακόμα περισσότερα. Υπερασπίζονται τις οικογένειες τους. Οργανώνονται σε σωματεία, επιτροπές, κινήσεις πολιτών. Όλα αυτά με προσωπικό και οικογενειακό κόστος.
Ένα παράδειγμα προς μίμηση έλαβε χώρα στην Ελλάδα από τις 31/10/ 2011 έως 28/7/2012. Ήταν η μεγάλη απεργία των χαλυβουργών. Κράτησε 9 μήνες, 272 μέρες. Όλο αυτό το πολύ μεγάλο διάστημα, το σωματείο των εργαζομένων, για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την στάση πληρωμών, την κατανομή της βοήθειας, τους απολυμένους και τις οικογένειες των χαλυβουργών, έφτιαξε επιτροπές, μια από τις οποίες ήταν και η Επιτροπή Γυναικών Χαλυβουργών. Οι γυναίκες των χαλυβουργών, εκτός από ένα ποσοστό που δεν εργάζεται, είναι υποαπασχολούμενες, δηλαδή εργάτριες, καθαρίστριες και γενικά δεν μπορούν με την δική τους εργασία να ζήσουν μια οικογένεια.
Η επιτροπή αυτή προσπάθησε, σε συνεργασία με το σωματείο των εργαζομένων, να εντοπίσει και να λύσει τα προβλήματα της κάθε οικογένειας των χαλυβουργών, να ασχοληθεί με το καθένα ξεχωριστά, δίνοντας λύση και ανακουφίζοντας τις οικογένειες από τα προβλήματα που πρόεκυψαν από την απεργία. Οι κινήσεις που έγιναν ήταν πολλές όσα και τα προβλήματα.
Οι βασικές παρεμβάσεις που έγιναν ήταν για να εξασφαλιστούν τα εξής:
1) Δωρεάν εξετάσεις και ιατρική παρακολούθηση των εργαζομένων και των οικογενειών τους στα νοσοκομεία.
2)Τρόφιμα, γάλα και πάνες για 40 περίπου πολύτεκνες οικογένειες απεργών χαλυβουργών.
3)Κινητοποιήσεις για την επανασύνδεση ρεύματος και νερού, λόγω ανεξόφλητων λογαριασμών.
4)Δωρεάν ή με σημαντικές εκπτώσεις, δίδακτρα σε παιδικούς σταθμούς, φροντιστήρια Ελληνικής και ξένης γλώσσας ή μαθήματα για εισαγωγή των παιδιών στα Πανεπιστήμια.
5)Φροντίδα ηλικιωμένων και ατόμων με ειδικές ανάγκες, που υπήρχαν σε οικογένειες χαλυβουργών.
6) Παρεμβάσεις σε τράπεζες για διακανονισμό δανείων και πιστωτικών καρτών και παρεμβάσεις στις δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες του Κράτους λόγω χρεών στο Δημόσιο Ταμείο.
7) Όσοι είχαν ενοίκια, έγινε παρέμβαση στους ιδιοκτήτες, να μειώσουν ή και να χαρίσουν κάποια ενοίκια.
Όλα αυτά χρειάστηκε να οργανωθούν από τις γυναίκες σε συνεργασία πάντα με το σωματείο. Χρειάστηκε να πολεμήσουμε με το κατεστημένο, να ξυπνήσουμε κοιμισμένες συνειδήσεις εργαζομένων, μικροεπιχειρηματιών και να ταρακουνήσουμε τους υπεύθυνους κρατικούς φορείς, οι όποιοι στην Ελλάδα είναι δυσκίνητοι και δεν παράγουν εύκολα αποτέλεσμα. Χρειάστηκε να τα παρατήσουμε όλα και να μαζευόμαστε κάτω από υπουργεία, δημόσιες υπηρεσίες, στην Βουλή, και όπου αλλού χρειαζόταν για να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε και να απαιτήσουμε το δίκαιο. Το αποτέλεσμα αυτών των κινήσεων ήταν κατά 80% επιτυχές.
Οι γυναίκες των χαλυβουργων. Άξιες συντρόφισσες στην ζωή, στο σπίτι, συμπαραστατριες στον αγώνα των συντρόφων τους. Από την πρώτη μέρα της απεργίας κινητοποιήθηκαν. Είχαν ένα σωρό δυσκολίες να αντιπαλέψουν. Στο σπίτι σταμάτησε να μπαίνει ο μισθός. Οι υποχρεώσεις και τα έξοδα, όμως, παρέμειναν. Και τα παιδιά ρωτούσαν.
Και αυτές, μαθημένες να δίνουν σκληρούς αγώνες ζωής, δεν δίστασαν. Σήκωσαν τα μανίκια, χωρίς να βαρυγκομήσουν ούτε στιγμή, ανέλαβαν μια ακόμα ευθύνη. Στάθηκαν διπλά στους απεργούς συζύγους τους. Με αξιοπρέπεια, περηφάνια, όπως αρμόζει στην εργατική τάξη που ανήκουν, στήριξαν των αγώνα των χαλυβουργών. Στο σπίτι, με μεγαλύτερες στερήσεις, δίπλα στα παιδιά, εκτός από μάνα, και πατέρας τώρα.
Στο δρόμο διαδήλωναν αγωνιστικά, διέδιδαν παντού το δίκαιο των απεργών. Στην πύλη της χαλυβουργίας, έτρεχαν να βοηθήσουν στις πρακτικές δουλειές που προέκυπταν. Οι απεργοί χαλυβουργοι μπορούν να υπερηφανεύονται για τις γυναίκες τους, για τα παιδιά τους, με τον ίδιο τρόπο που περηφανεύονται για τον τιτάνιο απεργιακό αγώνα τους.
Oλα τα παραπάνω, πραγματοποιήθηκαν σε μια νέα βάση, που δεν υπήρχε εκτεταμένα πριν, μέχρι που άρχισε η κρίση. Είναι η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, που εκφραστηκε με ολους τους τροπους. Εφταναν ψηφισματα, χρηματα, και ειδη πρωτης αναγκης απ’ ολο τον κοσμο. Μηνυματα απο ιδιωτες, σωματεια, συνδικατα κινησεις πολιτων και οργανωσεις, οπως η »διεθνης Αλληλεγγυη», που βοηθησαν και στηριξαν αυτην την προσπαθεια.
Τα χρήματα, τα τρόφιμα, τα είδη πρώτης ανάγκης, οι υπηρεσίες δικηγόρων, γιατρών, δασκάλων και καθηγητών, όλα έγιναν στα πλαίσια της αλληλεγγύης.
Είναι αυτό που κράτησε τους εργαζόμενους 9 μήνες μακριά από την εκμετάλλευση του εργοδότη. Ήταν η τροφή για να θεριέψει η ταξική πάλη και να δοθούν οι μάχες που δόθηκαν και κερδήθηκαν.
Ήταν η επιβίωση και η ελπίδα των φτωχών εργατών μέταλλου σε μια γωνία της γης που αποφάσισαν να σηκώσουν κεφάλι στον άπληστο εργοδότη. Και να γίνουν παγκόσμιο παράδειγμα για ένα νέο εργατικό κίνημα που θα φουντώσει τα επόμενα χρόνια, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και σε πολλά σημεία του πλανήτη.
Και τα παραδείγματα στην Ελλάδα είναι αμέτρητα. Στην μακραίωνη ιστορία εδώ και 3000 χρόνια, η Ελληνίδα μάνα, σύζυγος, αγρότισσα, εργάτρια, και ΠΟΛΙΤΗΣ του έθνους της, ήταν πρωτοπόρα. Σε κάθε δυσκολία συμμετείχε ενεργά με όποιο τρόπο μπορούσε. Έχει παλέψει σε Παγκόσμιους πολέμους, σε εμφύλιους, με κατακτητές που θέλησαν την πατρίδα της και σκλάβους τα παιδιά της.
Αλλά τώρα, που αρχίζει ένας νέος κύκλος προσπάθειας κατάκτησης και διαφαίνεται ζοφερό το μέλλον, τώρα πάλι θα ξαναβγεί και θα δώσει μάχες για τα ιδανικά της και θα διδάξει τα παιδιά της και την οικουμένη με το παράδειγμα και την αυτοθυσία της. Αυτή η απεργία ήταν το ξεκίνημα για τον δύσκολο δρόμο που θα μας οδηγήσει στην επόμενη κατάκτηση. Να κατακτήσουμε την ζωή, την πραγματική ζωή με τα ιδανικά των προγόνων μας και την αξιοπρέπεια που πάντα ο λαός έχει. Το παράδειγμα των Ελληνίδων, πρέπει να γίνει το φως που θα ακολουθήσουν όλοι, στο σκοτεινό τούνελ της Ιστορίας που διανύουμε.
Πρέπει να οργανωθούμε, να κοιτάξουμε ψηλά για να δούμε τον ήλιο να ανατέλλει με καθαρά μάτια και ελεύθερη ψυχή.
Η απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία ανεστάλη μετά από 272 μέρες. Ως μορφή κινητοποίησης έληξε. Αλλά ο αγώνας για τα αιτήματα που δεν ικανοποιήθηκαν, συνεχίζεται με άλλες μορφές. Αυτή την στιγμή, οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να παλεύουν, από »μέσα» με διάφορους τρόπους, για να πετύχουν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Σε αυτήν την απεργία κέρδισαν το 8ωρο 5μερο και την κλαδική σύμβαση, αλλά δεν έγινε η επαναπροσληψη των 126 απολυμένων.
Αυτή την στιγμή,αυτες οι 126 οικογένειες χαλυβουργών, που στην πλειοψηφία τους αποτελούνται από νέα ζευγάρια 25- 30- 35 ετών με μικρά παιδιά.. Αυτές οι οικογένειες, αυτή την στιγμή, συντηρούνται από συγγενείς, και από την αλληλεγγύη του σωματείου των εργαζομένων που προσπαθεί να στηρίξει υλικά και ηθικά αυτούς τους ανθρώπους.

Ανάμεσα στις οικογένειες των χαλυβουργών, στην διάρκεια της απεργίας αυτής, αναπτύχτηκαν σχέσεις ζωής. Στην πύλη της χαλυβουργίας, μαζευόμασταν και γνωριστήκαμε, μιλήσαμε και συμπαρασταθήκαμε η μία στην άλλη. Αυτή η συναναστροφή βοήθησε να αναπτυχθεί η αλληλεγγύη, η εμπιστοσύνη και η αγωνιστικότητα. Μάθαμε αυτά που δεν μας έλεγαν οι σύζυγοι μας τόσα χρόνια, για τις άθλιες συνθήκες δουλειάς, για τα αμέτρητα ατυχήματα, για τις καθημερινές ταλαιπωρίες τους, που δεν μας τα έλεγαν όλα για να μην μας στενοχωρούν. Δίναμε κουράγιο η μία στην άλλη και ανοίγαμε την καρδιά μας για να φιλοξενήσουμε την συναγωνίστρια που ήταν στην ίδια μοίρα με μας. Δίπλα δίπλα στα πανό, μαζί στις πορείες, μαζί στα συνθήματα, μαζί στις συγκεντρώσεις, μαζί στην περιφρούρηση της πύλης, μαζί στα προβλήματα.
Και τα προβλήματα πολλά, αλλά όταν τα μοιραζόμασταν μας φαίνονταν μικρότερα. Ανυπομονούσαμε να βρεθούμε στην πύλη για να τα πούμε και να κάνουμε σχέδια για την απεργία και το μέλλον. Η εμπειρία αυτή είναι ανεκτίμητης αξίας και θέλουμε να την μοιραστούμε με όλες τις γυναίκες του κόσμου. Και να τους πούμε να μην φοβούνται να διεκδικήσουν το δίκαιο. Πάντα θα υπάρχει η ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ που θα μας δώσει κουράγιο. Από αυτό που της δώσαμε εμείς πριν!
Μόλις ανεστάλη η απεργία. Όλοι προσπαθούν να ξεκουραστούν λίγο, να ηρεμήσουν, για να μπορέσουν με νέες δυνάμεις να συνεχίσουν τον αγώνα αυτό. Αυτή την στιγμή εκκρεμούν δεκάδες μηνύσεις, δικαστικές διαμάχες και από τις δυο πλευρές. Υπάρχει ομάδα εργατολόγων που έχει αναλάβει την καθοδήγηση και υπεράσπιση των απεργών σε αυτούς τους δικαστικούς αγώνες. Από τον Σεπτέμβριο και μετά, θα γίνουν και άλλες κινήσεις, από το σωματείο αλλά και από τις επιτροπές που έχουν γίνει. Η επιτροπή γυναικών θα ενημερώνει και θα οργανώνει ότι μπορεί, ανάλογα με τις κινήσεις του σωματείου και τις ανάγκες των εργαζομένων και απολυμένων. Δεν θα τους αφήσουμε σε ησυχία, μέχρι να πετύχουμε τους στόχους μας. Και σκοπεύουμε εμείς οι γυναίκες, να αντιδράσουμε σε ότι αφορά τα συμφέροντα των συζύγων μας.
Σε λίγες μέρες αρχίζουν οι δικαστικές διαμάχες. Προετοιμαζόμαστε για μαζική προσέλευση και για δυναμική παρουσία.
Οι γυναίκες πρέπει να συμμετέχουν ενεργά σε κάθε βήμα, σε κάθε κίνηση, για να υπερασπιστούν το δίκαιο και το μέλλον της οικογένειας και των παιδιών τους.

Γυναίκες του Κόσμου, πρέπει να ενωθούμε για να σώσουμε τις γενιές που έρχονται. Εμείς δημιουργούμε την ζωή. Εμείς πρέπει να την υπερασπιστούμε.

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: